DNA

Door Anne-Berthe

Vreugde en plezier in erfelijkheidsleer

Ik denk bij het woord DNA altijd terug aan mijn tijd op de middelbare school, jaren 70, en biologieles van meester de Vries. Onderwerp: Erfelijkheid, DNA, chromosomen en genen. En onmiddellijk herinner ik mij de sfeer die dit onderwerp teweeg bracht in de klas. Op dit onderwerp haalde iedereen een onvoldoende, dat was het schrikverhaal dat rondwaarde op school. Op erfelijkheidsleer en kansberekening zakte men. Dat was een dominant gegeven en zeker niet recessief. Maar ik herinner mij van de eerste tot en met de laatste les alleen maar vreugde en plezier. Wat vond ik het boeiend om stukje bij beetje te snappen hoe het genetisch allemaal in elkaar stak. Het berekenen van de kans op blauwe ogen of bruine ogen (en dat dát in mijn gezin klopte 😉 en het berekenen van de kans op een bruin  schaap of een wit schaap, op vlekken of op een effen kleur, op jongens of meisjes met een erfelijke ziekte. De overdracht niet via het X-Chromosoom maar juist via het Y-Chromosoom. Ik zie mij nog knippen en plakken van de DNA-strengen en de streepjescodes. Heerlijk! Ik haalde ruim een 8 voor alle examens. Later, tijdens mijn opleiding tot A-verpleegkundige en tijdens mijn specialisatie binnen de Obstetrie & Gynaecologie kon ik mijn hart rondom DNA nog ruimschoots ophalen. Vervolgens belande het onderwerp onder op de plank omdat ik het niet meer nodig had.

Ik kan de mooie en de niet mooie dingen in mijzelf (her)kennen.

Tot het moment dat ik aan mijn 2de carrière begon als coach in persoonlijke groei en -ontwikkeling. Het thema erfelijkheid en karakteraanleg en overdracht van generatie op generatie diende zich opnieuw aan. Alleen dit keer op het vlak van de psychologische ontwikkeling. De opvoeding en dat wat we erven van onze ouders. Beetje van m’n moeder en een beetje van m’n vader. De leuke dingen maar ook de minder leuke dingen. Pfff, dat was wel iets waar ik de nodige tijd voor nodig had om te beseffen wat dat voor mij persoonlijk zou kunnen inhouden. Ben ik net zo als m’n moeder? Net zo afstandelijk? Net zo zorgzaam? Ben ik net zo als mijn vader? Net zo creatief ? Net zo niet-zakelijk? Oei, daar ging het nodige persoonlijk werk in zitten. Nu kan ik zeggen, Ja! Ik ben net zo afstandelijk en net zo zorgzaam, creatief en niet-zakelijk. Ik heb het omarmd, ik kan het zien en ik kan er mee omgaan. Ik kan de mooie en de niet mooie dingen in mijzelf (her)kennen. En het helpt mij om mijn roots beter te begrijpen en daardoor dus mijzelf. Ik kan er alleen geen kansberekening van maken. Ik kan het niet terug vinden op een chromosoomonderzoek en ik weet niet wat dominant of recessief is. Ik wil mij er niet op laten prikken of testen. Het kan tegenwoordig wel, er zijn genoeg valide genetische-tests beschikbaar om vast te laten stellen of ik erfelijk belast ben, maar ik heb die wetenschap niet nodig. Ik ontdek het tijdens mijn unieke levensreis, stukje bij beetje. Ik kies er dus bewust voor om mij niet te laten testen, ook niet nu ik daar door de ziekte en het overlijden van mijn zusje álle reden toe heb. Ik kies ervoor om op dit vlak onwetend te blijven, om mijn DNA te respecteren en te laten komen wat er komt. Ik denk wel dat ik mijn genetische kansen op overdracht positief wil beïnvloeden door te helen wat er te helen valt als het gaat over karaktereigenschappen zodat ik ingeslepen familiedingetjes kan corrigeren of verleggen naar andere accenten, want dat ook ík weer genetisch dingen overdraag aan mijn kinderen dat is een feit. Fysiek kan ik dat niet meer beïnvloeden, psychisch en sociaal kan ik mijn steentjes nog wel een beetje verleggen.

Lang leve mijn DNA!DNA

Nu ben ik een (bijna) gecertificeerd beeldtrainer bij Double Healix – DNA van Leiderschap in cycli en niveaus. En zoals ik al schreef, DNA, ik heb er wat mee. DNA betekent nu voor mij Dynamic New Archetypes, wat betekent dat de dynamische relatie die de archetypen in ons persoonlijk leven hebben, continu worden vernieuwd en ontwikkeld. De vraag: Wat is jouw DNA? betekent in mijn werk: Wat zijn jouw persoonlijke archetypes? Meester de Vries, mijn biologieleraar van 35 jaar geleden kwam ik vorig jaar nog tegen op een reünie van de HAVO. Ik heb hem nog hartelijk kunnen bedanken voor zijn leuke lessen over dit onderwerp. En ik heb mijn ouders, voor zover dat nog kon en kan ook bedankt voor hun dynamische Archetypen. Lang Leve mijn DNA!