Door Sharmila

Sterrenstof

Goud

Boven mij flonkeren duizenden en duizenden sterren aan de donkere hemelboog. Als ik mijn hand uitsteek, dan kan ik dit schitterende kleed bijna aanraken. In dezelfde oogopslag zien mijn ogen de flonkerende goudkorreltjes in het meertje waar ik zit. Zo boven, zo beneden. Ik koester me in het maanlicht. Daar in het oosten.

Ik denk aan mijn opa die goudzoeker was. Goud zoeken deed je gekleed in een wit overhemd en nadat je de nodige rituelen en gebeden had gedaan. Want alleen vanuit een zuiver hart, kon het goud tot je komen.

DNA-kleed weven

Mijn over-overgrootouders, tijdgenoten van Gandhi, volgden hun kompas vanuit Brits-Indië over de golven van oceanen en de tijdsgeest van kastenstelsel en kolonialisme naar een beloofd land: het heilige eiland van God Rama. Op zoek naar een betere toekomsthorizon voor hun kinderen. Slavernij of contractarbeid, de scheidslijn is dun maar het is harde arbeid waarbij veel over de verdeelsleutel te zeggen is. Onderwijs en zichzelf wijs houden vanuit de oude (Brahmanen)traditie maakt vrij met een zelfstandig bestaan en stuk grond als vruchtbare toekomstbodem. Uit vrijheid wordt vrijheid geboren. Een paar generaties later zullen mijn ouders, onafhankelijk van elkaar, vanuit Suriname naar het Westen ook hun innerlijk kompas volgen. En in dat Westen word ik geboren. Mijn DNA -kleed is gewoven van oost naar west en van west naar oost. De elementen water en lucht hebben haar gedragen. In Nederlandse aarde ben ik geworteld. Hier in het Westen.

Ik herken mijzelf in de geest van rechtvaardigheid, vrijheid en stem geven, in de wereld en de toekomst positief veranderen met alle zuivere intenties die er in me zitten, in het goud dat ik niet alleen in mezelf maar ook in anderen zie schitteren, en het volgen van mijn innerlijk kompas.

Je kunt pas weten waar je naar toe gaat als je weet waar je vandaan komt

Onlangs ben ik naar het geboorteland van mijn vader en moeder geweest omdat mijn vader nog eenmaal zijn geboortegrond wilde ruiken, voelen en proeven en om nog eenmaal zijn overgebleven familie te ontmoeten om zijn cirkel compleet te maken. Voor mij een gelegenheid om antwoorden en verhalen te vinden en op zoek te gaan naar een deel van mij dat uit dat verleden ontstaan is. Je kunt pas weten waar je naar toe gaat als je weet waar je vandaan komt.

Daar waar de Atlantische Oceaan en de Surinamerivier samen komen, waar zout en zoet zich mengen, waar eind 19e eeuw na een drie maanden durende reis een schip vol contractarbeiders en toekomstzoekers hun nieuwe thuishaven binnenvoer, werd ik mij bewust van mijn bestaansrecht. Of meer: bestaansvoorrecht. Een dankbaarheidsritueel maakte voor mij de cirkel rond.

Het is een reis, het ontstaan van je DNA: strengen en soms continenten die met elkaar vervlochten zijn.

FemQuest

Door Karen

It’s all in our DNA

“It’s all in our DNA..”. Deze zin bleef door m’n hoofd gonzen na het kijken van de documentaire I AM. Waar de documentairemaker op doelde, was liefde, compassie en vriendschap. Dit was voor mij hartverwarmend om te horen en te zien. Alle voorbeelden die in deze natuurfilm getoond worden: van hardwerkende mieren langs vlooiende apen naar mensenbaby’s: we zijn gemaakt om samen te werken en lief te hebben. Hoe hoopgevend is dat!

Genes can be set On or Off

“Genes can be set On or Off…“. Nog een zin. Deze ving ik op tijdens een congres en ben ik niet meer vergeten. Dat is een interessante, het verklaart o.a. waarom kinderen uit eenzelfde nest zich soms zo totaal verschillend kunnen ontwikkelen. Nu naar mijn eigen nest, mijn erfelijk materiaal. Mijn vader en moeder kwamen beiden uit een gezin waar bouwen, dingen mooi maken en lekker koken een belangrijk deel van de dag in beslag nam.

SpeelblokkenZo was opa Sjouke timmerman en maakte hij markiezen. SJOUKE Markiezen, later SJOUKE Zonweringen, was een bekend bedrijf in Den Haag. Oma zat achter de zeer stevige naaimachine en naaide het knaloranje markiezendoek; indrukwekkend vond ik het. We hadden thuis allerlei dingen die van dat onverwoestbare doek gemaakt waren. Ik herinner me de zak waar onze houten speelblokken in opgeborgen werden. Daarnaast bakte oma Sjouke met een badmuts op haar hoofd de heerlijkste scholletjes in het tuinschuurtje.

Vader van moeders kant: opa van Bekkum was o.a. aannemer en slimme handelsman. Zo bedacht hij begin jaren ‘50 dat een Indische toko in Den Haag lucratief zou zijn omdat zoveel “jongens” uit Indië terugkwamen en zoveel Indische mensen naar Nederland emigreerden. Het werd de KATJANG, de zaak van Omi (moeder van mijn moeder), er werd gekookt door Indische kokkies. Het werd een groot succes en op het hoogtepunt waren er 6 KatjanKatjanggs in Nederland.

Wat ik me herinner zijn de heerlijke geuren, de grote bakken met o.a. vers gebakken seroendeng, de blokken tahoe die als bootjes in het water dreven en waar ik dan stiekem met m’n vinger aanzat. En het feit dat we daar tussen de middag aten toen ik nog op de basisschool zat. Mijn moeder kan extreem heerlijk koken (niet alleen de Indische keuken), zij zou niet misstaan in een sterrenrestaurant. Daarnaast heeft ze veel gevoel voor stijl, zowel in interieur als in kleding. Zij cijfert zichzelf weg om anderen te laten stralen.
Mijn vader is scheepsbouwkundig ingenieur en heeft in zijn leven vele schepen getekend en gebouwd. Meegaan naar een tewaterlating van reusachtige schepen was voor mij een feest. Los van zijn vak kan hij zich tot op de dag van vandaag (inmiddels 80 jaar) over allerlei onderwerpen opwinden, van heel blij tot boos, dat gaat met wilde gebaren waar weleens een glas wijn bij sneuvelt..

Het zit in ons erfelijk materiaal…

Wanneer ik naar mijzelf kijk, ben ik het product van mijn (voor)ouders en mijn omgeving. Ik kan me enorm opwinden over van alles en nog wat, ook bij mij gaat dat niet altijd even handig. Ik sta graag in het middelpunt, maar vind het ook fijn om anderen te laten stralen. Als ik naar m’n kinderen kijk, herken ik ook in hen trekken van de opa’s en oma’s. De liefde voor bouwen en lekker koken zijn 2 eigenschappen die mijn beide zussen en ik in ons erfelijk materiaal hebben zitten. Deze genen zijn binnen de voedende context waarin wij zijn opgegroeid onmiskenbaar op “On” gezet.

DNA

Door Anne-Berthe

Vreugde en plezier in erfelijkheidsleer

Ik denk bij het woord DNA altijd terug aan mijn tijd op de middelbare school, jaren 70, en biologieles van meester de Vries. Onderwerp: Erfelijkheid, DNA, chromosomen en genen. En onmiddellijk herinner ik mij de sfeer die dit onderwerp teweeg bracht in de klas. Op dit onderwerp haalde iedereen een onvoldoende, dat was het schrikverhaal dat rondwaarde op school. Op erfelijkheidsleer en kansberekening zakte men. Dat was een dominant gegeven en zeker niet recessief. Maar ik herinner mij van de eerste tot en met de laatste les alleen maar vreugde en plezier. Wat vond ik het boeiend om stukje bij beetje te snappen hoe het genetisch allemaal in elkaar stak. Het berekenen van de kans op blauwe ogen of bruine ogen (en dat dát in mijn gezin klopte 😉 en het berekenen van de kans op een bruin  schaap of een wit schaap, op vlekken of op een effen kleur, op jongens of meisjes met een erfelijke ziekte. De overdracht niet via het X-Chromosoom maar juist via het Y-Chromosoom. Ik zie mij nog knippen en plakken van de DNA-strengen en de streepjescodes. Heerlijk! Ik haalde ruim een 8 voor alle examens. Later, tijdens mijn opleiding tot A-verpleegkundige en tijdens mijn specialisatie binnen de Obstetrie & Gynaecologie kon ik mijn hart rondom DNA nog ruimschoots ophalen. Vervolgens belande het onderwerp onder op de plank omdat ik het niet meer nodig had.

Ik kan de mooie en de niet mooie dingen in mijzelf (her)kennen.

Tot het moment dat ik aan mijn 2de carrière begon als coach in persoonlijke groei en -ontwikkeling. Het thema erfelijkheid en karakteraanleg en overdracht van generatie op generatie diende zich opnieuw aan. Alleen dit keer op het vlak van de psychologische ontwikkeling. De opvoeding en dat wat we erven van onze ouders. Beetje van m’n moeder en een beetje van m’n vader. De leuke dingen maar ook de minder leuke dingen. Pfff, dat was wel iets waar ik de nodige tijd voor nodig had om te beseffen wat dat voor mij persoonlijk zou kunnen inhouden. Ben ik net zo als m’n moeder? Net zo afstandelijk? Net zo zorgzaam? Ben ik net zo als mijn vader? Net zo creatief ? Net zo niet-zakelijk? Oei, daar ging het nodige persoonlijk werk in zitten. Nu kan ik zeggen, Ja! Ik ben net zo afstandelijk en net zo zorgzaam, creatief en niet-zakelijk. Ik heb het omarmd, ik kan het zien en ik kan er mee omgaan. Ik kan de mooie en de niet mooie dingen in mijzelf (her)kennen. En het helpt mij om mijn roots beter te begrijpen en daardoor dus mijzelf. Ik kan er alleen geen kansberekening van maken. Ik kan het niet terug vinden op een chromosoomonderzoek en ik weet niet wat dominant of recessief is. Ik wil mij er niet op laten prikken of testen. Het kan tegenwoordig wel, er zijn genoeg valide genetische-tests beschikbaar om vast te laten stellen of ik erfelijk belast ben, maar ik heb die wetenschap niet nodig. Ik ontdek het tijdens mijn unieke levensreis, stukje bij beetje. Ik kies er dus bewust voor om mij niet te laten testen, ook niet nu ik daar door de ziekte en het overlijden van mijn zusje álle reden toe heb. Ik kies ervoor om op dit vlak onwetend te blijven, om mijn DNA te respecteren en te laten komen wat er komt. Ik denk wel dat ik mijn genetische kansen op overdracht positief wil beïnvloeden door te helen wat er te helen valt als het gaat over karaktereigenschappen zodat ik ingeslepen familiedingetjes kan corrigeren of verleggen naar andere accenten, want dat ook ík weer genetisch dingen overdraag aan mijn kinderen dat is een feit. Fysiek kan ik dat niet meer beïnvloeden, psychisch en sociaal kan ik mijn steentjes nog wel een beetje verleggen.

Lang leve mijn DNA!DNA

Nu ben ik een (bijna) gecertificeerd beeldtrainer bij Double Healix – DNA van Leiderschap in cycli en niveaus. En zoals ik al schreef, DNA, ik heb er wat mee. DNA betekent nu voor mij Dynamic New Archetypes, wat betekent dat de dynamische relatie die de archetypen in ons persoonlijk leven hebben, continu worden vernieuwd en ontwikkeld. De vraag: Wat is jouw DNA? betekent in mijn werk: Wat zijn jouw persoonlijke archetypes? Meester de Vries, mijn biologieleraar van 35 jaar geleden kwam ik vorig jaar nog tegen op een reünie van de HAVO. Ik heb hem nog hartelijk kunnen bedanken voor zijn leuke lessen over dit onderwerp. En ik heb mijn ouders, voor zover dat nog kon en kan ook bedankt voor hun dynamische Archetypen. Lang Leve mijn DNA!